Veronique

30 december 1962, het vriest dat het kraakt, het landschap ligt onder een dik sneeuwtapijt, mijn moment, mijn keuze om via het onstuimige warme water af te dalen en mij doorheen de geologische vernauwing een weg te banen om met een plof de nieuwe wereld binnen te vallen. Hier ben ik dan… en mijn ouders noemen me Veronique.
Pas vele jaren later kwam ik tot het besef dat die naam mij niet zomaar gegeven is. Veronique betekent immers overwinnende…
Veel hindernissen op mijn levenspad hebben ertoe geleid dat ik de kracht vond om de “Onvoorwaardelijke Liefde” te ontdekken, deze te mogen beleven en doorleven, en door te geven.
Als ik achterom kijk, kan ik mijn leven tot dusver in drie etappes opdelen, mijn jeugd, als moeder, als auteur en spirituele gids.

Mijn jeugd was alles behalve zorgeloos. Als baby kreeg ik af te rekenen met een auto immuun ziekte en moest ik lange tijd in het ziekenhuis doorbrengen. Regelmatig hing mijn leven aan een zijden draadje en toen ik vijf jaar was, had ik mijn eerste bijna-dood ervaring, doordat ik even klinisch dood was.

Door het drukke leven van mijn ouders werd ik vooral opgevoed door mijn inwonende grootmoeder. Ze was mijn alles, tot ik haar op mijn zeventiende plots moest loslaten. Geheel onverwacht raakte ze in coma waardoor ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen, maar haar Onvoorwaardelijke Liefde draag ik voor eeuwig in mijn hart mee.

Rond mijn achttiende werd het ziekenhuis opnieuw mijn tweede thuis, maar de gezondheidsproblemen bleken geen belemmering te zijn voor mijn kinderwens. Ik kon mij voorbereiden op de tweede fase in mijn leven, het moeder-zijn.

Helaas kent ook die fase hoogtes en laagtes. Eerst waren er de complicaties bij de geboorte van Jeffrey, waardoor ik later de moeder van een zoon met zware bijzondere behoeften werd. Dan kwam ik een tijdje na de bevalling terug in het ziekenhuis terecht waar ik meerdere operaties moest ondergaan… en waar ik een tweede bijna-dood ervaring had.

Dat alles ging gepaard met heftige en intense emoties. Ik werd geconfronteerd met zoveel tegenstellingen, maar ik beleefde en doorleefde die confrontaties en wist uiteindelijk door te dringen tot de ware essentie en de kern ervan. Zo evolueerde ik van een zoektocht naar het WETEN, naar een besef dat LIEFDE de trilling is waarmee je alles overwint!

Liefde overwint alles. Het besef: "Ik ben liefde", bracht mij tot de kern van mijn "zijn", waar alles mogelijk is en van waaruit ik een unieke relatie en leven kon uitbouwen met mijn zoon Jeffrey, zelfs vanuit de wetenschap dat onze reis in tijd beperkt zou zijn want dokters gaven Jeffrey een levensverwachting van maximum 9 jaar…

Jeffrey werd uiteindelijk 20 jaar, en dit ongetwijfeld dankzij onze unieke band en het samen groeien naar een hoger bewustzijn. In onze oneindige Onvoorwaardelijke Liefde, wisten wij samen de drempel van de overgang te nemen. Het werd geen afscheid maar een "tot ziens" in het besef dat we, los van het stoffelijke, voor eeuwig energetisch en in liefde met elkaar verbonden zouden zijn.

Vanuit dat besef vond ik de kracht om de derde etappe van mijn leven aan te vatten.

Ik speelde al langer met het idee om mijn leven met Jeffrey en onze unieke ervaring en beleving niet alleen voor mezelf te houden, maar dat uit te dragen, anderen uit te nodige kennis te maken met onze liefde in eenheid. Het resultaat volgde enkele jaren geleden toen ik ons boek “Zijn, liefde in eenheid” uitbracht.

Tijdens het schrijven van mijn boek stapte ik als het ware een andere dimensie, een hogere trilling binnen, en werd ik mij bewust van het feit dat je doorheen verschillende fases en ritmes van het leven danst… Je vindt er de kracht van eenvoud, mededogen, stilte, rouw…

Vanuit deze gedachte is nu “Leef je Zijn” geboren. Ik hoop jullie mee te kunnen nemen en mijn ervaringen met jullie te kunnen delen, in verbondenheid en liefde.

Die boodschap draag ik vandaag uit, ter nagedachtenis en in naam van Jeffrey. Voor eeuwig in liefde verbonden.

Audio productie: Edwin Vermeulen BVGB vzw
Fotografie : Marleen Sahetapy


Design by We Cre8 It